بزرگراه.. نوکیا

در نكوهش رفتار هميشه بد قلعه نويى

امير قلعه نويى در دوران بازيگرى به اخلاق خوب شهره نبود بلكه او را در گروه «Bad Boys» فوتبال ايران قرار مى دادند. بازيكنى پرخاشگر كه ناسزاها و فحش هاى ركيك هم از زبانش شنيده مى شد. او دوست داشت در چشم باشد و قدرت و نفوذش را به خيلى ها اثبات كند و براى همين خودش را اينگونه به نمايش مى گذاشت و تصورش بر اين بود كه اينگونه و از طريق جنجال ها مى تواند «ديده» شود. هنوز هم ماجراى جنجال همان بازى معروفى كه امير قلعه نويى به وجود آورد و با حركتى زشت به داور ضربه زد را از ياد نبرديم. حركتى كه نمايانگر اوج نگاه بازيكنى را به فوتبال نشان مى دهد كه مى خواست در فوتبال ايران به عنوان يك بازيكن شناخته شده حضور داشته باشد و البته بدترين راه را برگزيد. *** امير قلعه نويى پله هاى ترقى را چند تا يكى طى كرد. در اين مورد كه چه شد و چه كرد ننويسيم بهتر است اما گذشت ايام نشان داد كه تغييرى در حالت هاى او ايجاد نشده است. امير قلعه نويى در قامت سرمربيگرى به همان اندازه نچسب بود كه در قامت بازيگرى از خود نشان داده بود. او به همان اندازه مانده بود. خيلى ها انتظار داشتند وقتى پست سرمربيگرى تيم ملى را به او تقديم كردند، امير از خود واكنش بهترى نسبت به اطرافش نشان دهد اما او هرگز نخواست و يا نتوانست واقعيت هاى جديد فوتبال را درك كند و با همان لحن استهزاآميز و مسخره انگيزش به پرسش ها، انتقادات و اعتراضات گوش مى كرد و برخورد بدى از خودش نشان مى داد. همين رفتار موجب شد تا تيم ملى بدون هوادارى به مالزى برود و در جام ملت ها حضور يابد. در حقيقت هيچ كس از تيم ملى راضى نبود و براى همين اصلاً جو مثبتى در كنار تيم ملى وجود نداشت و حتى برخوردهاى بد قلعه نويى و پاسخ هاى بى منطق و حاصل از يكدندگى او به خبرنگاران موجب شده بود رسانه ها هم ميلى به موفقيت تيم نداشته باشند. تيم ملى اشكال داشت و هر كارشناسى به آن اشاره داشت و اكثر فوتبالدوستان هم بر آن اتفاق نظر داشتند اما قلعه نويى نه تنها اين انتقادات را نمى پذيرفت بلكه با رفتارش به گونه اى نشان مى داد كه هيچ اهميتى براى آنها قائل نيست. ***

سلام
یک مطلبی در چند سایت و وبلاگ دیدم که خودم شخصاً بررسی کردم و مطالب زیر را حاضر کردم

آیه (سوره معارج آيه 4):

تَعْرُجُ الْمَلَئكةُ وَ الرُّوحُ إِلَيْهِ فى يَوْمٍ كانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْف سنَةٍ

ترجمه:
فرشتگان و روح (فرشته مخصوص ) به سوى او عروج مى كنند در آن روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است
(در يك روز به او عروج مى كنند كردند كه اين معادل پنجاه هزار سال براي انسان است)

ظاهراً چیز خاصی ندارد! به جز یکم نسبیت!
گفته شده وقتی فرشته های حرکت میکنند برای آنها یک روز زمان میبرد ولی برای انسانها پنجاه هزار سال طول میکشد!
یعنی قرآن 1400 سال پیش با یک پیامبر که از نظز آکادمیکی بیسواد بوده، گفته زمان نسبی است و بستگی به دید طرف دارد، فرشته یک روز احساس میکند و انسان پنجاه هزار سال!
واقعاً همچین جمله ای در نگاه علم گذشته قابل درک نبود و به شرط ایمان فوقش یک ماورا طبیعه در نظر گرفته میشد.
کی میتونه باور کنه زمان مثل کش لاستیکی میمونه؟

البته در جاهای مکرر قران این نسبیت زمان را داریم، به کرات در قیامت و برزخ و صبر خدا بر اعمال بندگان و... حالا فعلاً ملت به این آیه گیر دادند!

خوب حالا شاید یک شانس و اتفاق باشد

حالا ببینیم میتوان از 50000 چیزی به دست آورد؟

طبق نظریه نسبیت وقتی چیزی سرعت بگیرد زمان برای او به نسبت ما کند احساس میشود و در دید ما خیلی طول میکشد....
زمان برای فرشته های در حال حرکت اسلام یک روز است و برای ما 50000 سال، خوب نظرتون چیه که برعکس عمل کنیم و سرعت یک فرشته قرآن را در حرکت به دست آوریم؟

همه میدانیم که فرمول اصلی انبساط زمان بر حسب سرعت این است:


که با یک این ور و آن ور کردن سرعت بر اساس انبساط میشود:


سال های قمری حدود 345 روز دارند یعنی میزان اختلاف زمان ما با یک فرشته در حال حرکت 50000*345 است.
پس جایگزین میکنیم:


یعنی یک مقدار ناچیز کمتر از سرعت نور که آنهم به قول یکی از سایتها حتماً به دلیل آن است که فرشته یک وجودی دارد و جرمش صفر نیست!

البته تصادفها تمام نشده و یک شانس دیگر هم وجود دارد .... طبق قرآن، آفريدگان عاقل سه دسته اند: انسان که از خاک است و جن که از آتش است و فرشته که از نور است!
که به نظرم میتواند یک توجیح علمی (و غیر ماورائی) برای این سرعت بالا باشد.

البته انشا ا... هیچ وقت تصادف نکنید و همواره در سلامتی کامل به سر ببرید.
موفق باشید.

از بین گوشی های سری N نوکیا مدل N73 تاکنون بیشترین موفقیت را داشته است و در مقایسه با سایر مدل های سری N بالاترین تعداد فروش را نیز بخود اختصاص داده است . مدل N82 نوکیا را می توان بعنوان جایگزینی برای مدل N73 در نظر گرفت . این گوشی دارای پیشرفته ترین ویژگی ها در میان تلفن های دوربین دار نوکیا است و حتی تهدیدی برای مدل N95 نیز می باشد زیرا دارای فلش Xenon است و اندازه صفحه نمایش آن 0.2 اینچ بزرگتر می باشد .
مزایا :

• دوربین 5 مگاپیکسل با کانون اتوماتیک و اپتیک Carl Zeiss
• فلش Xenon و پوشش فعال لنز
• صفحه نمایش 2.4 اینچ QVGA با 16 میلیون رنگ
• 128MB RAM
• Wi-Fi با upnp
• گیرنده داخلی GPS با ویژگی A-GPS
• نرم افزار نقشه های نوکیا با پوشش بیش از 100 کشور در سراسر دنیا
• سوکت صوتی استاندارد 3.5 میلی متری در بالای گوشی
• نسل سوم با HSDPA ، EDGE و GPRS
• سومین سری نسخه سری 60 سیمبین 9.2 و Feature Pack1
• خروجی تلویزیون
• چرخش اتوماتیک منو
• بلندگوهای استریو
• باتری از قابلیت نگهداری طولانی شارژ برخوردار است
معایب :

• طراحی بحث برانگیز
• رادیو FM فاقد RDS است
• کارایی GPS از متوسط پایین تر است
• پرداخت هزینه اضافی برای استفاده از مسیر یابی با راهنمایی صوتی
• نرم افزاری برای ویرایش مستندات Office وجود ندارد
طراحی :

مدل N82 نوکیا دارای طراحی ساده است . ابعاد گوشی ۱۱۲ x ۵٠.۲ x ۱٧.۳ میلی متر و وزن آن 114 گرم است که به راحتی در جیب جا می گیرد و استفاده از آن آسان است . ساختار گوشی به اندازه کافی مقاوم می باشد . N82 از مواد پلاستیکی نقره ای ساخته شده است که قاب جلوی آن براق است و قاب پشت دارای خطوط موازی است .



اثر انگشت روی قاب جلو باقی می ماند اما بدلیل رنگ نقره ای گوشی خیلی مشخص نیست . در دست گرفتن گوشی بسیار راحت است و احتمال اینکه از دست سر بخورد ، تقریبا وجود ندارد .



حسگر نور محیط در بالای گوشه چپ گوشی وجود دارد در حالی که دوربین مکالمه تصویری در طرف راست حسگر مشاهده می شود . خروجی صدای گوشی نیز درست بالای صفحه نمایش 2.4 اینچ TFT در وسط قرار گرفته است . کلید حرکتی چهار جهتی نیز زیر صفحه نمایش وجود دارد که دو کلید انتخاب در هر طرف آن قرار دارد . کلید C و منو زیر این کلیدها هستند درحالی که کلیدهای Call و End در لبه های گوشی مشاهده می شوند . کلید چند رسانه ای جدید نوکیا بین کلید انتخاب راست و کلید C قرار گرفته است . این کلیدها به اندازه کافی بزرگ هستند و استفاده از آنها آسان است . حاشیه بیرونی کلید حرکتی پهنای کمی دارد که به موجب آن قسمت مرکزی کلید حرکتی بطور تصادفی فشار داده می شود . این کلید در زمان مرور در منوها بخوبی عمل می کند .



محل کارت حافظه ، microUSB و سوکت شارژر در طرف چپ نوکیا N82 وجود دارد . محل کارت حافظه microSD دارای یک محافظ پلاستیکی ساده است اما دو سوکت دیگر درپوش محافظ ندارند که تاحدودی نمای گوشی را خراب می کند .



چند کلید کنترل در طرف راست گوشی وجود دارد . بلندگوهای استریو در دو انتهای آن قرار دارند که کلیدهای ولوم / زوم ، کلید بررسی و کلید دوربین بین آنها مشاهده می شوند . محل قرار گیری بلندگو درست مانند مدل N95 نوکیا است و به این معنی می باشد که باید در حالت افقی از گوشی استفاده کنید . این دوربین پیشرفته دارای حالت نیمه دیافراگم است . کلید بررسی ، کاربر را به آخرین عکس های ذخیره شده می رساند .



کلید روشن / خاموش در قسمت بالای نوکیا N82 وجود دارد که مانند سایر گوشی های سیمبین ، برای سوئیچ بین پروفایل ها و قفل کردن گوشی نیز از آن استفاده می شود . سوکت صوتی 3.5 میلی متری و محل بند مچ / گردن نزدیک آن قرار دارد . از آنجایی که سوکت صوتی در بالای گوشی وجود دارد ، زمانی که تلفن داخل جیب است نیز استفاده از آنها آسان می باشد . فقط میکروفن در پایین گوشی مشاهده می شود.


باتری گوشی از نوع BP-6MT با توان 1050 mAh است که در حالت Stand by حداکثر 225 ساعت و در مکالمه مداوم 4 ساعت و نیم دوام می آورد .

رضا بابایی٭ :در جایی نوشته بودم: «قرائت و تلاوت قرآن خوب است! اما وقت آن رسیده است كه گاهی هم قرآن را بخوانیم.» منظورم از این جمله تناقض‌نما این بود كه ما قرآن را به معنای واقعی كلمه، نمی‌خوانیم و آنچه در جامعة ما رواج بیشتری دارد، قرائت‌های حرفه‌ای و ثواب‌جویانه و گاهی هم اخلاق‌گرایانه و معنویت‌طلبانه و تبرك‌خواهانه است. خواندن قرآن، به معنای تأثیرپذیری فكری و معرفتی از آن، در میان ما تقریبا فراموش شده است. كسانی هم كه بر عمل به قرآن تأكید دارند، بیشتر مرادشان «عمل اخلاقی» است كه در جای خود واجب است؛ اما «عمل به قرآن» به معنای اعتنای واقعی و عمیق به پیام‌های صریح و روشن آن در مسائل فكری و عقیدتی، ‌بی‌تأویل و توجیه، نوع خاصی از «خواندن» را می‌طلبد كه معمولا در قرائت‌های رایج و تلاوت‌های معمول در میان مؤمنان، غایب یا غریب است.

ماجرای ما و علی(ع) نیز بیش‌وكم همین است. ما بیگانگی خود را از مرام علی(ع)، زیر خروارها مدح و ستایش‌های بی‌مانند پوشانده‌ایم. راستی نصیب ما از علی(ع) چیست؟ مدح و نعت و جشن و عزا و فخرفروشی به عالمیان و آسودگی خیال در آخرت؟ علی را هم باید خواند. علی را باید روزها خواند و شب‌ها تلاوت كرد. باید دفتر تاریخ را دوباره ورق زد و یك‌یك برگ‌های آن را خواند و دید كه او با دوستانش چگونه بود و با حكومت چه كرد و چرا آن‌جا شمشیر زد و این‌جا مدارا كرد و جای دیگر گریست؟ می‌گویند انسان بزرگی بود؛ اما كمتر می‌گویند چرا بزرگ بود. آیا بزرگ بود چون عدد برگ‌های درختان و قطره‌های باران را می‌دانست؟ یا چون قاضی‌القضات بصره، یار وفادار و صحابی فاضلش، ابوالاسود دوئلی را از كرسی قضاوت به زیر كشید، تنها به جرم آن‌كه صدایش را اندكی از صدای متهم بالاتر برده بود؟ كسی با اسطورگی علی(ع) مشكل ندارد. مشكل آن‌جاست كه اسطوره‌ها، قهرمانان نامكرر و آفرینندگان داستان‌های ناممكن‌اند. علی(ع) نیز تكرار نمی‌شود؛ اما او امام است؛ پیش و بیش از آن‌كه اسطوره باشد. اسطوره‌ها، آمدند و رفتند و بازنخواهند گشت. اما ما نیاز به پیشوایی داریم كه هر روز در حد و اندازه‌های خود تكرارش كنیم و اگر از بی‌رغبتی‌اش به دنیا و حلمش با دشمنان می‌گوییم، نپنداریم كه این داستان‌ها برای آن‌ است كه شاعران بی‌كار نباشند و پیوسته مضمون بتراشند. از بی‌عیبی و غیب‌گویی و همه‌چیزدانی و كرامت‌های آسمانی و مقامات اخروی او سخن‌ها می‌گوییم؛ ولی به روی مبارك خود نمی‌آوریم كه او دروغ هم نمی‌گفت و كوچك را بزرگ نمی‌نمایاند و بزرگ را كوچك نمی‌شمرد و حقیقت را غلام مصلحت خود و دستگاهش نمی‌‌دید و حقوق آدمیان را به حق بودن آنان معلق نمی‌كرد، و اگرچه مقدس بود، خود را مقدس نمی‌نمایاند. معراج علی، فقط شب‌ها در نخلستان‌های مدینه نبود؛ او روزها در دارالحكومه هم به معراج می‌رفت. ردالشمس، كوچك‌ترین فضیلت او است؛ فضیلت بزرگ او، این بود كه دروغ نمی‌گفت و همه‌چیز را برای خود نمی‌خواست و ظلم نمی‌كرد؛ حتی بر دشمنانش. در ادبیات شفاهی و كتابخانه‌ای ما صدها بیت و ده‌ها قصیده می‌توان یافت كه مضمون آن، گریستن علی است بر ظلمی‌كه بر زنی یهودی رفته بود؛ به اندازه بیرون آوردن خلخالی از پای او. اما چرا داستان‌های علی به دیوان‌ها و شاعرانگی‌های ما كوچ كرده‌اند؟ آیا نیاز شاعران و سخنوران به این داستان‌های باورنكردنی، بیشتر از نیاز زنان و مردان جفادیده روزگاران است؟ روی سخن این حكایت‌های شگفت، با حكومتیان است یا مسجدیان بینوا؟ ما آن شعرها و قصیده‌ها را ساختیم و از فضیلت‌های علی سخنرانی‌های پر شور و احساس پرداختیم، تا وجدان‌مان آرام گیرد و سپس با این وجدان آرام و آسوده، خلخال‌‌ها را یك‌جا نذر امامزادگانی كنیم كه خود متولیان آنیم.
ما برای غم‌های علی اشك می‌ریزیم و نامش را بر فرزندان خود می‌نهیم و در عزایش سیه می‌پوشیم و زنجیر می‌زنیم؛ اما به تیغ تأویل و تبعیض، مرامش را هزارپاره كرده‌ایم و از هر پاره سندی ساخته‌ایم برای گفتارها و رفتارهای خود. ما به علی جفا كرده‌ایم؛ چون دفتر زندگی‌اش را اوراق كرده‌ایم و هر روز هر ورقی را كه به كارمان آید، برمی‌گیریم و همان را برای خلایق می‌خوانیم و باقی را برای روز مبادا نگه می‌داریم. از علمش می‌گوییم كه ترازویی برای آن نیست؛ اما حلمش را به دفترها و دیوان‌ها تبعید كرده‌ایم كه مبادا ترازو گذارند و ما را نیز وزن كنند. می‌گوییم با ابوذر و سلمان و عمار چنین كرد و چنان گفت؛ اما اگر كسی پرسید كه با اصحاب جمل و خوارج، پیش از آن‌كه دست به شمشیر برند، چه كرد و حرمت آنان را تا كجا نگه داشت، پاسخ ما اشك است و نوحه و اشارت به چاه‌‌های مدینه و كوفه. تیغ جفاكاری كه فرق او را شكافت، هنوز عریان است و بر بالای سر آنان كه همچون علی، دروغ نمی‌گویند و حقیقت را پشت قباله مصلحت نینداخته‌اند، می‌رقصد. از در و دیوار، حیله‌های عمرو می‌بارد و قساوت‌های فرزند ملجم. این است سزای مردمی‌كه علی(ع) را دارند؛ اما نمی‌خوانندش.
* رییس انجمن قلم حوزه علمیه قم